Waar zijn ze gebleven? De buitenlandse winnaars

In de lange historie van de Ronde van Overijssel hebben heel wat buitenlandse renners deelgenomen aan de wielerklassieker. De laatste jaren staan er bij iedere editie zelfs minstens vijf teams van buiten Nederland aan het vertrek. En toch wist slechts twee keer over een buitenlander te zegevieren in Rijssen. De eerste was de Deen Tayeb Braikia, die in 1998 het publiek bijna in rouw dompelde door op de streep streekrenner Bart Boom af te troeven in een sprint met twee. Vier jaar later was de Australiër Brett Lancaster de tweede winnaar van buiten Nederland. Al vaak betekende een overwinning in Overijssels Mooiste een opstap richting een grote carrière, maar hoe verging het de twee buitenlandse winnaars? 

Tayeb Braikia - winnaar 1998
Aan de loopbaan van Braikia kwam in 2001 een abrupt einde. In de massasprint van de eerste etappe in de Ronde van Murcia sloeg de Deen hard tegen het asfalt, waarna hij via de hekken weer het peloton in gelanceerd werd en meerdere coureurs over hem heen reden en vielen. Met zwaar schouderletsel werd een flink bebloede Braikia vervolgens afgevoerd naar het ziekenhuis, waarna hij nooit meer zou koersen. Zijn ploeg Lotto-Adecco gaf hem overigens nog wel een jaar lang het vertrouwen, maar een zwaar beschadigde zenuw kon niet voldoende herstellen. Het betekende een vroeg einde van een loopbaan, terwijl Braikia vlak voor zijn val juist nog de grootste overwinning uit zijn wegcarrière behaalde. Hij zette dat jaar de aansprekende Spaanse eendagskoers Clasica de Almeria op zijn naam, die dit seizoen (2010) gewonnen werd door Theo Bos. 

Gelukkig betekende het einde van zijn actieve loopbaan als wielrenner niet het afscheid van Braikia in de wielersport. Waar hij in Denemarken te boek stond als een uitstekend baanrenner, Braikia won meerdere nationale titels en twee keer over een zesdaagse, kon hij op de baan al snel aan de slag voor de landelijke wielerbond. Tussen 2002 en 2005 bekleedde hij dan ook het bondscoachschap van Denemarken, waarna hij besloot om meer tijd aan zijn gezin te besteden en af te treden. Hij zou vervolgens als verkoper bij wielerwinkel Heino Cykler in Kopenhagen aan de slag gaan en organiseerde fietsreizen naar het Spaanse Lanzarote. 

Maar ook nu bleek dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan, want eind vorig jaar werd bekend gemaakt dat Braikia toch weer bondscoach zou worden van de Deense baanploeg. "Ik ben blij terug te zijn. Ik miste het milieu en de renners. Er was geen twijfel over dat ik iets kan toevoegen aan het team," zo liet hij daar vervolgens zelf over weten. Zijn bondscoachschap deelt de Deen nu met de Duitser Sven Meyer en met die combinatie hoopt de nationale wielerbond van het land nu twee personen in handen te hebben die Denemarken naar Olympische medailles kunnen leiden op de Spelen van 2012 in Londen. Een goede opstap is alvast gemaakt. Tijdens de wereldkampioenschappen in het eigen Kopenhagen werden de mannen uit de achtervolgingsploeg van Denemarken vierde en Alex Rasmussen wist zelfs een gouden plak te winnen op de scratch. 

Brett Lancaster - winnaar 2002
Lancaster was een jonge winnaar in Overijssel. Hij was slechts 22 jaar toen hij zich in de sprint de beste toonde van een negen renners tellende kopgroep, na een zeer spannende wedstrijd. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Lancaster, acht jaar naar dato, nog steeds deel uitmaakt van het wielerpeloton. Dat doet hij niet zomaar, want de Australische hardrijder werd al snel profrenner en is dat ook nu nog. Een wegrenner, maar zeker ook een uitstekende baanwielrenner. Op de wielerbaan haalde Lancaster zelfs zijn grootste successen, want hij werd met de Australische equipe zowel wereldkampioen (2003) als Olympisch kampioen (2004). Het korte werk bleek hem in ieder geval goed te liggen, want Lancaster schreef vervolgens een jaar na zijn Olympische titel ook de proloog van de Giro d'Italia op zijn naam. 

Toch is Lancaster als wegrenner nooit een afmaker geworden. In tegendeel zelfs, want hij ontwikkelde zich meer als de persoon die de winnaar moest brengen. Bij zowel Milram als zijn huidige ploeg Cervélo wierp Lancaster zich namelijk op als gangmaker voor de topsprinters. Niet de minsten overigens, want bij Milram trok hij met succes menig sprint aan voor de Italiaanse spurtbom Alessandro Petacchi. Datzelfde doet hij nu ook bij Cervélo, waar hij al voor onder meer Thor Hushovd en Heinrich Haussler het tempo hoog wist te houden. Nu Theo Bos namens die ploeg ook steeds nadrukkelijker zijn neus aan het venster begint te drukken, zou het zomaar kunnen dat Lancaster ook voor hem de sprints aan gaat trekken in de toekomst.

Twitter Feed

Laatste Video

Facebook Feed