Memorabel wielercafé in De Marke

Het wielercafé in De Marke van dinsdagavond 24 april was er eentje om te herinneren. Om te beginnen vanwege de grote belangstelling. De zaal in Wierden was stijf uitverkocht en zat van voor tot achter vol met wielerliefhebbers. Het was vooral een bijzondere avond vanwege de gasten: auteur Martijn Sargentini, wielrenner Gert-Jan Bosman, baanwielrenner Jeffrey Hoogland en oud-prof Jos Lammertink. Interviewers Ralph Blijlevens (Tubantia) en Harry Middeljans leidden samen met ceremoniemeester Aschwin Kruders de avond.

Historie ging als een rode draad door deze wieleravond. Neem Martijn Sargentini, hij kwam die avond aan het woord over zijn liefde voor koersen over kasseien. Hij schreef er zelfs een boek over, over de slechtste - of beste, net hoe je het bekijkt - stroken in Nederland. “De mooiste strook is toch wel het Carrefour de l’Arbre” zegt de schrijver tegen Ralph Blijlevens, sportjournalist van de Twentsche Courant Tubantia. Deze ‘secteur’ kent niet voor niets 5 sterren in de klassieker Parijs-Roubaix. Het is zo mogelijk ook één van slechtste stukken in het Noord-Franse landschap. Sargentini pleit voor het behoud van deze bestrating in ons eigen land. “De keienwegen moeten we redden voor het te laat is, voordat ze zijn weggezonken in het landschap. In Drenthe vond ik zo’n verloren strook. Een strook van Drentse keien die 100 jaar geleden door tientallen mensen is gelegd.” Historie om te redden dus.

Nestor van 25

En ook de historie om over te koersen. Gert-Jan Bosman is een renner die zich goed thuis voelt op deze ondergrond. Eigenlijk op alle ondergronden wel, getuige zijn geschiedenis in het veldrijden. “Van mij mogen de kasseien er nat bij liggen in de wedstrijd. Hoe natter hoe beter. Dan komt mijn crossverleden goed van pas.” Als 25-jarige rijdt hij als een soort nestor bij de opleidingsploeg van VolkerWessels-Merckx. “Het is mooi dat Jeff (Vermeulen) en ik onze ervaring kunnen overdragen op de jongere renners in de ploeg.” Hoewel hij op aansporen van interviewers Blijlevens en Middeljans nog wel aan de zaal verklapte wat zijn tactiek is in de finale van Overijssels Mooiste, ziet u als lezer dat op 12 mei wel.

Mensonterend

Dan de man die historie schreef: Jeffrey Hoogland, wereldkampioen baanwielrennen. Met Matthijs Büchli, Nils van ’t Hoenderdaal en Harrie Lavreysen won hij de teamsprint. Solo was hij de beste van de wereld op de kilometer tijdrit. Een mensonterend onderdeel in het baanwielrentoernooi. “Ik train niet op dit onderdeel want het doet te veel pijn.” zegt de geboren Nijverdaller. “De kilometer doe ik ook alleen als het aan het einde van een toernooi staat gepland. Als er nog sprintonderdelen na komen doe ik het niet, dat beschadigt mijn spieren te veel.” De beelden van die gouden kilometer in Apeldoorn staan velen nog op het netvlies. Nadat Hoogland over de finish kwam moest hij door twee man van de fiets worden getild om vervolgens liggend op de grond bij te komen. “Als ik in de tweede ronde op topsnelheid kom, dat is zo’n 74 kilometer per uur, dan is het daarna de pijn verbijten tot na de finish. Dat kan ik goed, daar kan ik wel tegen zolang je blijft fietsen. Maar na de finish sta je stil en kan het zuur geen kant meer op.”

Jeffrey Hoogland geflankeerd door interviewers Ralph Blijlevens (Twentsche Courant Tubantia) en Harry Middeljans.

Wereldkampioenen

Er zullen niet veel mensen zijn die kunnen zeggen dat ze met een wereldkampioen in dezelfde ruimte waren. Die mensen waren niet bij het wielercafé. Want daar waren zelfs drie wereldkampioenen. Naast Hoogland was namelijk ook Hennie Kuiper (WK 1975) aanwezig in de zaal in Wierden. Over wielerhistorie gesproken. Kuiper was niet de enige grote renner. Ook Theo de Rooij, Arie Hassink, Han Vaanhold en Herman Snoeijink (ex-wereldkampioen veldrijden) waren er. Allemaal waren ze er voor de grootste renner van de avond, de reus van Wierden; Jos Lammertink.

Jos Lammertink

In een gesprek met interviewer Harry Middeljans nam Lammertink de volle zaal in vogelvlucht mee door de historie van zijn wielerloopbaan. Een lange en bewogen historie. Met hoogte en dieptepunten. Op zijn terrein onverslaanbaar bij de amateurs, winst in Olympia’s Tour. Bij de profs won hij bijvoorbeeld in de Ronde van Spanje, Kuurne-Brussel-Kuurne en werd Nederlands Kampioen.

Van veelwinnend amateur tot prof

Het verhaal begon bij zijn start bij de beste amateurploeg van de jaren ’70. De Amstel-ploeg van ploegleider Herman Krott. Na het winnen van Olympia’s Tour kon hij de overstap maken naar de profs. “Het was de bedoeling dat ik naar Miko-Mercier zou gaan. Daar reed ook Joop Zoetemelk. Maar toen werd Joop weggekocht door Peter Post, de ploegleider van het beroemde TI-Raleigh. Ja, toen ging ik als boertje uit Wierden niet in mijn eentje naar die Franse ploeg. En naar de ploeg van Post was ook geen optie, Krott en Post hadden namelijk ruzie.” Het werd HB-Alarmsystemen. Prompt in zijn eerste profkoers, in het Franse St. Raphaël, kwam Lammertink als eerste over de meet.

Jos Lammertink nam de volle zaal mee door de historie van zijn wielerloopbaan.

Pfeiffer

Door de ziekte van Pfeiffer, waar hij veel te laat achter kwam, raakte Lammertink niet meer in zijn oude vorm. Hij kreeg het advies om ‘de ploegleiderswagen maar te pakken, en te gaan trainen in Zwitserland.’ Vervolgens kwam Jos terecht bij een Italiaanse ploeg. “Eindelijk verdiende ik miljoenen. Alleen waren het lires.” Van het Zuid-Europese avontuur hield Lammertink een nare bijsmaak over, het was financieel niet best.

Panasonic

Gelukkig werd hij gevraagd door dé ploeg van dat moment, de Panasonic wielerploeg onder leiding van Peter Post. Daar reed Jos met de beste wielrenners van dat tijdperk, Phil Anderson, Eric Vanderaerden, Peter Winnen, Eddy Planckaert en Henk Lubberding. “De druk bij die ploeg was groot. Veel groter dan ik daarvoor voelde. Dan was de periode van de Vlaamse voorjaarsklassiekers en dan was het mijn beurt. Kwam Planckaert naar mij toe. ‘Hé Sjoske, vandaag rijen we voor u hè.”

Nederlands Kampioen

Bij Panasonic werd Jos in 1986 Nederlands Kampioen. In die tijd lachte het leven hem weer een beetje toe. Hij kon ook het financiële gat na Italië weer opvullen met startgelden van de criteriums. Van Post kreeg Lammertink toestemming om te tekenen bij TVM, met een loonsverhoging van 700%. Het wielergeluk zou hij daar helaas niet meer vinden, niet in de laatste plaats door zijn toenmalige ploegleider.

'Willen is niet meer kunnen'

Ook fysiek kwam Jos niet meer op het niveau dat hij wilde. Midden jaren '80 bleek na onderzoeken bleek dat hij ernstige problemen met zijn schildklier had en dat zijn hormoonspiegel ver onder de normale waarden lag. Na zijn carrière kwam daar een ongeneselijke spierziekte bij. Een ziekte waardoor zijn spieren langzaam achteruit gaan. “Achteraf bekeken ben ik te hard geweest voor mijn lichaam. Vroeger was ‘willen is kunnen’. Dat is niet meer.”

Muisstil luisterde de zaal naar deze memorabele afsluiter van het wielercafé.


Twitter Feed

Laatste Video

Facebook Feed