logo rabobank

Provincie Overijssel

logo reggefiber



Parcoursverkenning (02 mei 2008)
image
Dinsdagochtend voor de Ronde van Overijssel is het wanneer het Asito Cycling Team het parcours gaat verkennen. Onder begeleiding van ploegleider en tweevoudig winnaar Herman Snoeijink lijkt het allemaal goed te gaan komen. Totdat het weer gaat tegensputteren. En sputteren bleek afgelopen dinsdag een wel heel lichte omschrijving voor het weerbeeld. Na vijf kilometer waren de renners helemaal doorweekt als de gevolgen van een stortbui. Besloten werd om de klassieker dan maar per auto te verkennen.

Voor de schrijver dezes pakte het allemaal wat anders uit. Als één van de webmasters van het Asito Cycling Team en tevens lid van de PR commissie van de Overijssels Mooiste was er besloten dat het wel leuk zou zijn als ik mee ging verkennen met het team. Daar had ik zelf natuurlijk weinig problemen mee, want meetrainen met een dergelijke ploeg kan je alleen maar profijt opleveren. Ik zou het team tegemoet rijden en dan mee fietsen met de rest van de verkenning.

Het team zou volgens de planning om 10.00 uur vertrekken, dus ik bel na een kwartier maar eens waar ze zijn en of het parcours geheel gevolgd gaat worden. Aan de andere kant van de lijn wordt dit bevestigd en ik geef aan zo ook te vertrekken en het team rond de Holterberg op te wachten. Op het moment dat ik de telefoon op hang breekt in Goor de hel los. Even wachten dus maar tot het wat droger wordt.

Een kwartier later is het zo ver en kan ik mijn tocht richting Holten beginnen. Daar aangekomen beklim ik de maar gelijk de Motieweg, waarna ik besluit om nog maar eens een keer de telefoon ter hand te nemen. Helaas krijg ik dan te horen dat de ploeg, zoals eerder gezegd, vlak na mijn telefoontje al is omgekeerd. Dan sta je daar in Holten en wat doe je dan? Juist ja, gewoon in je eentje dan maar eens het parcours verkennen.

In een lekker tempo rijd ik weer richting Markelo en pak ik het parcours op. Daar aangekomen draai ik de weg van de Markeloseberg op en schakel ik toch nog iets bij. De eerste test van mijn rit wordt deze heuvel die ik als renner uit de streek de laatste jaren al vaak heb beklommen. Dit keer overheerst bij alleen een ander gevoel. Misschien wel het gevoel van de renner die de Ronde van Overijssel mag rijden. Ik schakel nog een keer bij en ga eens flink op de pedalen staan. Al snel word ik beloond, wanneer de top in zicht is.

Mijn weg vervolg ik na een korte afdaling en even later rijd ik al in de richting van Stokkum. Wanneer ik de rode klinkers van de Stokkumerweg onder mijn wielen door zie glijden geef ik er nog eens een flinke snok aan. De adrenaline giert door het lichaam want de Herikerberg, mijn ‘thuisklim’, zit er aan te komen. Als ik aan het einde van de Potdijk kom en de Herikeresweg opdraai geef ik dan ook alles dat ik heb. Met een flinke snelheid vlieg ik over de steentjes omhoog. Het vals platte gedeelte geeft geen problemen, maar als na de bocht het laatste stukje aanbreekt trap ik toch wel behoorlijk op mijn adem. Opnieuw is daar dan de beloning en kan ik weer bijkomen in de afdaling. De finale zit er aan te komen.

De Apenberg neem ik met een flinke snelheid en blijkt in je eentje toch goed te doen op een geleidelijk tempo. Snel storm ik af op de finishstrook en de enige heuvel die mij nog te wachten staat is de Rijssenseberg. Die gaan we dan ook nog zeker even aangrijpen om de benen eens goed pijn te doen en op een flinke snelheid kom ik dan ook aan. De rotonde wordt snel genomen en dan is hij daar, de Rijssenseberg. Ik geef gas en ben snel boven, maar het heeft wel pijn gekost. Ik daal snel af en houd nu de benen niet meer stil. De laatste spurt zit er aan te komen en ik rijd Rijssen binnen.

Plots is hij daar dan, de laatste rotonde. Ik draai de Karel Doormanstraat op en de adrenaline hoopt zich al weer op in mijn lichaam. Nu moet het gebeuren, dit is het einde van de rit. Ik schakel bij en begin aan de laatste hellende strook. Vals plat loopt de weg op richting de finish en het is dus zaak om niet te vroeg aan te gaan. Wetend dat er op het einde nog een stuk komt waar de weg wel vlak is, wacht ik even af. Als die laatste honderd en vijftig meter er dan zijn pers ik er alles uit wat ik in me heb. Triomfantelijk gooi ik mijn armen de lucht in als ik de, al reeds aangelegde, finishlijn passeer. Ik heb de Ronde van Overijssel zojuist gewonnen, was het maar zaterdag…

Aschwin Kruders



<...Vorige